سَدّکاں من روچے تَبیب ءِ مئے دِل ءَ درمان کَنت اِے منی پَلَشتگیں زِند ءَ سر ءُ سامان کَنت اَلّم ءَ روچے نہ روچے مھروان ئے دَر کپیت گران بھاھیں دوس

دِل چو بُوجی ءَ تیاب ءِ مَیار اِنت بلے آئی اوست چو زِری نود ءَ مُلور اَنت. رند بلوچ